نوروز مبارك باد

قصۀ پيرزن و عمونوروز قصۀ غمناكي است. عمونوروزِ سنگدل پيرزنِ نازك‌دل را بيدار نمي‌كند، با آن كه او را دوست مي‌دارد و بوسه بر گونه‌اش مي‌نشاند. پيرزن نااميد نمي‌شود. عشق به او اميد زندگي ابدي و كوشش مي‌دهد.
تراژدي قصۀ پيرزن و عمونوروز، ثراژدي زندگي آدمي است. ببينيد در زيرِ واژه‌هاي ساده و كودكانه، چه تكان دهنده و عميق است:
يكي بود‍، يكي نبود. پيرمردي بود به نام«عمو نوروز» كه هر سال روز اول بهار با كلاهِ نمدي، زلف و ريشِ حنا بسته، كمرچينِ قدكِ آبي، شالِ خليل‌خاني، شلوارِ قصب و گيوة تختِ نازك از كوه راه مي‌افتاد و عصا به دست مي‌آمد به سمت دروازۀ شهر.
بيرون از دروازۀ شهر پيرزني زندگي مي‌كرد كه دلباختۀ عمو نوروز بود و روزِ اولِ هر بهار، صبح زود پا مي‌شد، جايش را جمع مي‌كرد و بعد از خانه تكاني و آب و جاروي حياط، خودش را حسابي تر و تميز مي‌كرد. به سر و دست و پايش حنا مي‌گذاشت و هفت قلم، از خط و خال گرفته تا سرمه و سرخاب و زرك آرايش مي‌كرد. يل ترمه و تنبان قرمز و شليتۀ پرچين مي پوشيد، مُشك و عنبر به سر و صورت و گيسش مي‌زد، فرشش را مي‌آورد مي‌انداخت رو ايوان، جلو حوضچۀ فواره‌دار رو به روي باغچه‌اش كه پر بود از همه جور درخت ميوۀ پر شكوفه و گلِ رنگارنگِ بهاري؛ در يك سيني قشنگ و پاكيزه سير، سركه، سماق، سنجد، سيب، سبزي، و سمنو مي‌چيد و در يك سيني ديگر هفت جور ميو‌ۀ خشك و نُقل و نبات مي‌ريخت. بعد منقل را آتش مي‌كرد و مي‌رفت قليان مي‌آورد مي‌گذاشت دمِ دستش. اما، سر قليان آتش نمي‌گذاشت و همان‌جا چشم به راه عمو نوروز مي‌نشست.
چندان طول نمي‌كشيد كه پلك‌هاي پيرزن سنگين مي شد و يواش يواش خواب به سراغش مي‌آمد.
در اين هنگام عمو نوروز از راه مي‌رسيد پيرزن را كه خواب بود، مي‌ديد ولي دلش نمي‌آمد پيرزن را بيدار كند. يك شاخه گلِ هميشه بهار از باغچه مي‌چيد رو سينۀ او مي گذاشت و مي‌نشست كنارش. از منقل يك گُله آتش برمي‌داشت مي‌گذاشت سر قليان و چند پك به آن مي زد و يك نارنج از وسط نصف مي كرد؛ يك پاره‌اش را با قندآب مي خورد. آتش منقل را براي اينكه زود سرد نشود، مي‌كرد زير خاكستر؛ روي پيرزن را مي‌بوسيد و پا مي‌شد راه مي‌افتاد و مي‌رفت.
آفتاب يواش يواش تو ايوان پهن مي‌شد و پيرزن را بيدار مي‌كرد. پيرزن اول چيزي دستگيرش نمي‌شد. اما يك خُرده كه چشمش را بيشتر باز مي‌كرد، مي‌ديد اي دادِ بي‌داد، همه چيز دست خورده. آتش رفته سرِ قليان. نارنج از وسط نصف شده. آتش‌ها رفته‌اند زيرِ خاكستر، لپش هم تَر است. آن وقت مي‌فهميد كه عمو نوروز آمده و رفته و نخواسته او را بيدار كند.
پيرزن خيلي غصه مي‌خورد كه چرا بعد از آن همه زحمتي كه براي ديدنِ عمونوروز كشيده، درست همان موقعي كه بايد بيدار مي‌ماند، خوابش برده و نتوانسته عمونوروز را ببيند. هر روز پيش اين و آن درد دل مي‌كرد كه چه كند و چه نكند تا بتواند عمونوروز را ببيند؛ تا يك روزي كسي به او گفت چاره اي ندارد جز اين كه صبر كند تا يك دفعۀ ديگر كه باد بهار بوزد، روزِ اولِ بهار برسد، عمو نوروز باز از سرِ كوه راه بيفتد به سمت شهر و او بتواند چشم به ديدارش روشن كند.
پير زن هم قبول كرد. اما هيچ كس نمي‌داند كه سال ديگر پيرزن توانست عمونوروز را ببيند يا نه. اما چون بعضي ها مي گويند كه اگر اين‌ها همديگر را ببينند، دنيا به آخر مي رسد و از طرفي دنيا هنوز به آخر نرسيده، پس پيرزن و عمونوروز هنوز همديگر را نديده‌اند.

بشنويد قصۀ عمونوروز را.

نوروز مبارك باد