همچنان به خودزني مشغولم

دوستان عزيز، اگر جوياي احوال اين جانب باشيد، بايد عرض كنم كه به گذران روزگار مشغولم و به شكر خدا نيز. شايد بي‌جا نباشد كه مختصري از يكي از بيماري‌هايي كه به سراغم آمده، اما مغلوب پيشرفت‌هاي پزشكي شده است، براي‌تان بنويسم.
يكي دو سال پيش بود كه يكي از دوستان پزشك، با مشاهده‌ي نتيجه‌ي يكي از آزمايش‌هاي پزشكي‌ام، به گونه‌اي اتفاقي پي برد كه نوعي «بيماري خودايمني» (autoimmune disease) در بدنم در حال شكل‌گيري است.
بيماري‌هاي خودايمني، بيماري‌هاي عجيبي هستند كه در آن‌ها دستگاه دفاعي بدن، برخي از سلول‌هاي بدن خود شخص را نيز بيگانه مي‌پندارد، به آن‌ها حمله‌ور مي‌شود تا آن‌ها را از كار بيندازد يا فراورده‌هاي آن‌ها را بي‌اثر ‌كند. يعني دستگاه دفاعي بدن كه براي مبارزه با متجاوزان بيگانه ساخته شده است، به بخش‌هايي از بدن خودي حمله مي‌كند تا آن‌ها را بي‌اثر كند يا از ميان ببرد.
بيماري خودايمني من Hashimoto’s thyroiditis نام دارد كه در فارسي هم به افتخار كاشف آن Hakaru Hashimoto آن را بيماري هاشيموتو مي‌ناميم. در اين بيماري گلبول‌هاي سفيدي كه بيشتر از نوع لنفوسيتT هستند، ديوانه‌وار پادتن‌هايي در برابر پراكسيدهازها و تيروگلوبولين‌ها مي‌سازند و بدين ترتيب پيش‌ساخته‌هاي تيروييدي را از بين مي‌برند و بدن را با كمبود تيروكسين رو به رو مي‌كنند.
البته هم اينجا بايد اضافه كنم كه دشمنان چندان خوشحال و دوستان چندان ناراحت نشوند. چون چيزي كه در داروخانه‌ها فراوان و ارزان است، قرص تيروكسين (levothyroxine) است و روزي يكي كافي است تا اين ترفند دستگاه ايمني بدنم براي مبارزه با سلول‌هاي خودي، اصلا ًكارساز نباشد، بلكه به كلّي بي‌اثر بماند.
اما شايد اين سؤال براي شما پيش آمده باشد كه با توجه به اصل عقلاني بودن نظام آفرينش و با توجه به اين كه هيچ يك از فرايندهاي زندگي بيهوده و بي‌معني نيست، خودايمني يعني مبارزه‌ي خودي با خودي چه لزومي دارد؟ چرا بايد دستگاهي كه براي مبارزه با بيگانه طراحي شده است، بي‌رحمانه به سلول‌هاي خودي حمله كند و سعي در نابودي آن‌ها داشته باشد؟
به نظر من، وجود اين ساز و كار در بدن فناپذير آدمي چندان عجيب و ناعادلانه نيست. برنامه‌هاي خودايمني براي سيستم‌هاي گذرا و ناپايدار مانند بدن آدمي چندان از قوانين طبيعت دور نيستند. بدن آدمي هر روز كه مي‌گذرد، چيزهايي را از دست مي‌دهد تا زمينه‌ساز مرگ باشد.
اما اگر قرار مي‌بود عمري ابدي داشته باشيم و هميشه پايدار و زنده بمانيم، آن گاه خودايمني و سركوب بخش‌هاي خودي بدن، بي‌معني و دور از عدالت مي‌بود.